 |
 |
|
| ترانه های بی دل ایرانی |
|
چقدر سخته که تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید ...
و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی... و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی... حس کنی هنوزم دوسش داری... چقدر سخته باز بخوای سرتو به دیواری تکیه بدی... که یه بار زیر آوارش همه غرورت له شده بود... چقدر سخته که تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی... و وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی... چفدر سخته وقتی پشتت بهشه... دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه... و تو روش مجبور باشی بخندی... تا نفهمه هنوزم دوسش داری... چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی... و هزار بار تو خودت بشکنی. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سی و یکم فروردین 1391ساعت 11:7 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
به روي چشم من تا چشم ياري مي كند درياست چراغ ساحل آلودگي ها در افق پيداست در اين ساحل كه من افتاده ام خاموش دلم تنها ، غمم دريا ، وجودم بسته در زنجير خونين تعلق هاست ؛ خروش موج با من مي كند نجوا كه هر كس دل به دريا زد رهايي يافت ، مرا آن دل كه بر دريا زنم نيست ز پا اين بند خونين بر كنم نيست اميد آنكه جان خسته ام را به آن ناديده ساحل افكنم نيست / . ******************* زندگي يه كوره راهه بي نشونه هيشكي دست سرنوشت رو نميخونه وا مونده شهر و ديارم آهي ز دست روزگارم تنهاي تنهام ، دلكنده از شهر اميدم از دل كلامي نشنيدم جز نام غم ها ، دنياي ما چرا وفا نداره بي اعتباره ، چرا خزون هميشه افت بهاره اين روزگاره ، يه روز تو اين زندون غم دلهاي ما زندونيه شادي فردا ،مرگ غم تقدير آسمونه /.
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و دوم بهمن 1390ساعت 14:53 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
چون اشکی افتادم به راهت در جوانی چون آهی پیچیدم به دشت زندگانی اما تو رفتی مانده ام تنهای تنها نا امید و خسته هر جان لبخندت هر شب در خیالم می تراود چشم تو شعر اشنایی می سراید در قلبت آیا شعله ای از عشق دیرین مانده بر جا ؛ من بهاران را در تو می جویم قصه دل را با تو می گیوم ماندم تنها می روم بی تو مرغک زیبا کی دگر سازیم اشیان بر پا بازا بازا « از ترانه های استاد نوری –وضع امروز بی دل ایرانی است »
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه دوازدهم بهمن 1390ساعت 21:21 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
شبي بي پروا ز عشق پاكم به تو بي هوده شكايت كردم از اين شيدايي غم تنهايي برايت جانا حكايت كردم آن شب غم گين گريه كردم آن شب سرد مه آلود بي تو از دنيا گذشتم سرنوشت عشقم اين بود بي تو اكنون دل من زغم سوزد از اين شعله همه جانم افروزد از اين شيدايي غم تنهايي برايت جانا حكايت كردم شبي بي پروا ز عشق پاكم به تو بي هوده شكايت كردم خواننده استاد اواز ايران - استاد محمد نوري - روحش شاد.اين قطعه از ترانه رو خيلي دوست دارم. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و هفتم دی 1390ساعت 15:35 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
سی نصیحت زرتشت
1. آنچه را گذشته است فراموش کن و بدانچه نرسیده است رنج و اندوه مبر
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و دوم دی 1390ساعت 11:47 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
اهل اهوازم روزگارم خوب نیست تکه کاغذ دارم ، قلمی در دستم ، سر میزم خودکار دفتری دارم بهتر از صد کاغذ دوستانی بهتر از خواب خزان و ندایی که در این نزدیکی است لای آن کاغذها پای آن رایانه روی آن آگاهی روی قانون زبان لاتین من یه پا سردارم عاشقی زنده به این پیکارم قبله ام سمت خداست جا نمازم بر خاک خاک سجاده من من نفس با تپس چلچله ها می گیرم در سرودم جریان دارد راز جریان دارد ناز راز از پشت نمازم پیداست نور از امواج نمازم متبلور شده است اهل اهوازم پیشه ام زندانی است گاه گاهی که بر این دیوار زمین میزنم چند تاری تا به آواز ندایی خوش تر بروم بر سر داری بی عار دل من تنها تر این میله زندان بان است چه خیالی چه خیالی خوب می دانم حوض این میکده در کار کجاست اهل ایرانم می سرایم شعری که بلغزد دلتان با صد ناز می رسد این نسبم تا به شمال می رسد این قلمم تا به نیاز این صدایم که گرفت آه از این میکدوه و میخانه نسبم میرسد از باد صبا بی دلی در پس این زندانم من خودم می دانم که چه حالی دارم من خودم می دانم که کجا افتادم که چه حالی دارم اهل ایرانم نسبم شاید از بخت بدم هیچ نرسد ای بابا صحبتم بی مایه است میروم تا بزنم چند تاری که همین بهتر از این بیماریست . |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پانزدهم آذر 1390ساعت 19:45 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
خسته ای در بند این جسمم ؛ کاش می شد بیش از این زحمت ندم بر این زمین کاش می شد رفت و خندید بر سر دیوار چین از خودم خسته شدم از زمان، خسته ترم کی می آید مرگ این تن خسته ای در بند این بندم کاش می شد رفت از این سرمای بد کاش می شد عاشقی سرمست شد کاش می شد رفت از این دنیای بد در جهنم مانده ام غمگین و سرد زشت ترین دنیا به من هموار شد درد بی درمان ز من هموار شد خسته ام ای داد درمانم نبود تا کجا باید برم ، راهم نبود از دلم خسته شدم ،عشقی نبود این زمان تنها شدم، یادم نبود نامه ای دادم به سوی انجمن راز خود را خوانده ام زین جان و تن ؛ اهرمن با تیر خود زد بر دلم قاصدک با اشک خود زد بر سرم داد و بی دادم برفت سوی خدا باز این مشق شبم ماند ای خدا در عجب ماندم که این راز کجاست نیک فهمیده ام ، این دنیای ماست ، خسته ای در بند این جسمم خدا خسته ای تنها و غمگینم خدا ؛؛؛ تا کجا باید برم خستم خدا پس چه وقت باید بیام سویت خدا ؟؛؛؛
|
|
+ نوشته شده در
شنبه دوازدهم آذر 1390ساعت 21:13 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
از آسمون هفتم
غم گین و دل شکسته افتاده ام به جایی بی بال و دل شکسته دروازه های رحمت یکباره بسته شد ، آه نوری ندیدم اینجا زخمی نشسته ام ،آه تنها و بی سرانجام بر جا نماز نشستم با عشق سخن گفتم هیچکس نداد جوابم هل من ندای من را قاصد بخواند هر دم یاری ندیدم اینجا زخمی نشسته ام ، آه رفتم زمین رو گشتم سرما زدم نشستم فواره های ظالم تیرها زدند به قلبم من خسته ای غریبم تنها ترین پرنده ام زخمی نشسته ام ،آه راضی شدم به مرگم این سرنوشت دل بود این زندگی عجیب بود
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یازدهم آبان 1390ساعت 10:53 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
در دلم بغضی نشسته ، پیش من قلم شکسته بی تو من رنج زمینم ،روح من اینجا شکسته ********** در دلم فرشته ای بود ، زندگیم جدید و نو بود مثل یک نشانه در باد ، زندگیم عجیب و شادبود ********** آتشی ز من نشسته ، اشک و رنج زمن نشسته در غروب این همه سال ، عمرییه دلم شکسته ********** دلکم غریب و تنهاست ،مثل آتشی به دنیاست گر نیاد دلم می گیره ، مثل شمع به شعله میره ********** گر نیاد شعله میگیرم ،می سزونم عشق و میرم آخرش دلم می گیره ،در یه گوشه ای می میرم
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم آبان 1390ساعت 21:54 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
زبانم بسته است ، دلم یک مرغ خسته بال ، شکستم مثل پروانه به یک شعله در این آغاز بی پایان. بمانند سران تشنه به یک لبخند در این زندان ، به زندانی گرفتارم که راهش هفت سر باشد، به سان لشکری از خشم فتادم زین بیقوله راه بی سرانجام . نشستم بر سر سجاده گفتم خدایم تو ، کجا هستی ؟، گرفتار نیازم من در این گهواره خونین پر مهر، به من فرموده ای بنشین : که یارت دلنشین باشد ، به من با یک نگه گفتی: نگاهش دلنشین باشد . بیا اکنون نگاهم کن ، ببین بر دره افتادم ، دلم را بر سر یک نیزه میبینم ، خداوندا ببین با من چه کردی ، چه فکری ، چه رویایی ، خیالم را به این زندان رساندی، دلم را مرده میبینم خدایا . دلم را بر در عشقت نشاندی ، ولی یکباره زندانم فکندی ، به زندانی گران و بی سرانجام. در این ساعات تنهایی ، تمام راز عشقم را نوشتم ، درون صندوقی هفت قفل نشاندم، که کس هرگز نفهمد من چه بودم . اگر دانی بده مرهم به دردم ، وگر خواهی بده جانم به هر کس، که در من نیست جان زندگانی . خداوندا شناختم من به سختی حدیث سوختن سجاده و ماه خداوندا خودم دیدم یلان را خودم دیدم آیات نهان را .
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم مهر 1390ساعت 19:56 توسط عبدالعلی نوروزی تبریزی نژاد |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
این وبلاگ بر گرفته از درون سوخته و رنج کشیده من است که در رویارویی با مشکلات با ابزار شعر کلام خود را بازگو میکند. برای آنانکه صدای شکستن دلی را بشنوند.
|
| پیوندهای روزانه |
|
تنها برای ایران ایران سپیده دم آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1391 بهمن 1390 دی 1390 آذر 1390 آبان 1390 مهر 1390 تیر 1390 خرداد 1390 |
| آرشیو موضوعی |
|
گل شبنم بنام شبنم مادر تجربه گرفتار قصه دل نهایت عشق سرنوشت صدا |
| پیوندها |
|
سپیده دم گمنام آباد مرگ از زبان من جاری است فروشگاه آنلاین سی دی گستر حرفهای خودمونی من و تو دهکده |
|
RSS
|